غلبه بر موانع حمل و نقل فعال

[ad_1]

مردی با ژاکت قرمز در حال دوچرخه سواری با کوله پشتی

حمل و نقل فعال دارای مزایای مهم زیست محیطی ، بهداشتی و اقتصادی است. ترویج شیوه های حمل و نقل فعال ، از جمله پیاده روی ، دوچرخه سواری ، ویلچر یا کالسکه ، می تواند فعالیت بدنی را افزایش داده ، از نظر مالی برای افراد و جوامع مفید باشد و در کاهش آلودگی هوا نقش ایفا کند.

در برخی مناطق ، حمل و نقل فعال می تواند به طور کامل جایگزین استفاده از وسایل نقلیه موتوری شود. اما بیشتر اوقات ، فعالیت بدنی را می توان با اتومبیل یا وسایل نقلیه عمومی ترکیب کرد تا جایگزین سفر شود. با این حال ، مشارکت در حمل و نقل فعال بین جوامع شهری ، حومه ای و روستایی بسیار متفاوت است. این نابرابری ارتباط زیادی با موانع شخصی ، محیطی و فرهنگی دارد که در پذیرش حمل و نقل فعال اختلال ایجاد می کند. تشویق مردم به استفاده از روشهای حمل و نقل فعال مستلزم این است که این موانع را شناسایی کرده و برطرف کنیم.

یکی از موانع حمل و نقل فعال ، در دسترس بودن منابع و زیرساخت ها در جامعه برای واقع گرایی آن است. به عنوان مثال ، شاخص تناسب اندام آمریکا شامل Walk Score است که بر اساس میزان انجام تکالیف و فعالیتهای پیاده روی به جای نیاز به ماشین است. شهرهای بزرگ تمایل بیشتری نسبت به شهرهای کوچک دارند که تراکم کمتری دارند و دسترسی کمتری به پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری و حمل و نقل عمومی دارند.

سایر عوامل م theثر بر تصمیم پیاده روی و دوچرخه سواری شامل دسترسی و شرایط پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری ، مسیرهای چند منظوره و انواع وسایل حمل و نقل عمومی است. علاوه بر این ، در دسترس بودن پارکینگ و محل نگهداری دوچرخه و محلی برای تعویض لباس و دوش بعد از رفت و آمد از موانع مهم احتمالی است. دسترسی به این منابع می تواند تصمیم پیاده روی یا دوچرخه سواری را برای حمل و نقل تسهیل کند.

یکی دیگر از موانع حمل و نقل فعال ، ایمنی واقعی و قابل درک است. زیرساخت ها و فرهنگ برخی از شهرها آن را برای عابران پیاده و دوچرخه سواران ایمن تر می کند ، بنابراین مرگ و میر کمتر است و احتمال فعالیت افراد و خانواده ها بیشتر است. جوامعی که پیاده رو ندارند ، مسیرهای دوچرخه سواری ، گذرگاه های ایمن و روشنایی کافی سهم کمتری در حمل و نقل فعال خواهند داشت. همچنین ، از آنجا که “ایمنی در اعداد” وجود دارد ، مکانهای پیاده روی و دوچرخه سواری معمولاً امن تر هستند زیرا رانندگان از حضور آنها آگاه تر هستند. هنگامی که دوچرخه سواران و عابران پیاده کمتر دیده می شوند ، رانندگان ممکن است چندان مراقب نباشند ، این یک نگرانی ایمنی است.

فرهنگ جامعه می تواند مانعی برای حمل و نقل فعال باشد. در جاهایی که حمل و نقل فعال و استفاده از وسایل نقلیه عمومی عادی است ، مردم بیشتر احتمال دارد ماشین خود را در خانه بگذارند و پیاده روی یا دوچرخه سواری برای کار یا سفرهای تفریحی انجام دهند. متأسفانه ، بسیاری از مردم متوجه می شوند که جامعه آنها از حمل و نقل فعال پشتیبانی نمی کند ، چه به دلیل زیرساخت ها و چه به دلیل نگرش شهروندان. تقریباً تعداد کمی از افراد عادت حمل و نقل فعال را شروع یا حفظ می کنند در صورتی که از طریق قوانین یا سیاست های جامعه پذیرفته نشود و پذیرفته نشود.

عوامل شخصی نیز می توانند یک عامل محدود کننده باشند. اعتقاد فرد به مزایای اقتصادی ، زیست محیطی و سلامتی می تواند بر تصمیم او برای مشارکت در حمل و نقل فعال تأثیر بگذارد. زمان اضافی برای پیاده روی یا دوچرخه سواری به جای رانندگی نیز مانعی است ، اما جالب است بدانید که اکثر مردم زمان لازم برای سفر فعال را بیش از حد ارزیابی می کنند. تناسب اندام و توانایی طی مسافت های طولانی تر با پای پیاده یا دوچرخه نیز می تواند باعث نگرانی شود ، به ویژه اگر این مسیر شامل تپه ها باشد. ترکیب پیاده روی با وسایل نقلیه عمومی برای سفرهای طولانی تر یا استفاده از دوچرخه کمکی برقی می تواند از شدت آن بکاهد و لذت بخش تر شود. در حالی که حمل و نقل فعال تقریباً همیشه ارزان تر از رانندگی با ماشین است ، هزینه دوچرخه سواری و سایر تجهیزات می تواند برخی از آنها را برای شروع محدود کند. اشتراک دوچرخه و مشوق های مالی برای خرید دوچرخه می تواند این نگرانی را کاهش دهد. در نهایت ، زمان می تواند یک ملاحظه مهم باشد. آب و هوای گرم ، سرد یا بارانی می تواند حمل و نقل فعال را به طور معقول محدود کند ، به ویژه اگر لباس های حرفه ای در نظر گرفته شود.

بسیاری از این موانع را می توان با آموزش در مورد مزایای سفر فعال ، در دسترس بودن زیرساخت ها ، منابع برای حمایت از پیاده روی و دوچرخه سواری و نکاتی برای ایمن تر و راحت تر شدن حمل و نقل برطرف کرد. حمایت از تغییرات سیاست و محیط ساخته شده می تواند به عنوان یک تلاش مردمی موثر باشد. آموزش رانندگان ، عابران پیاده و دوچرخه سواران در مورد قوانین راهنمایی و رانندگی و ایمنی می تواند به تغییر فرهنگ کمک کند. و آشکار ساختن حمل و نقل عمومی ، پیاده روی و دوچرخه سواری از طریق رویدادهای اجتماعی “خیابان باز” می تواند آگاهی را افزایش داده و حمل و نقل فعال را عادی کند. در نهایت ، گسترش دسترسی به حمل و نقل فعال می تواند جوامع را عادل تر ، سالم تر و از نظر اقتصادی سالم تر کند.

نویسنده: Brian B. Parr ، Ph.D. ، FACSM ، ACSM-CEP ، University of South Carolina Aiken

[ad_2]

دیدگاهتان را بنویسید