مننژیت آسپتیک | Rdiet


مننژیت آسپتیک چیست؟

مننژیت وضعیتی است که باعث می شود بافت های پوشاننده مغز و نخاع شما ملتهب شوند. التهاب می تواند ناشی از عفونت باکتریایی باشد که به عنوان مننژیت باکتریایی شناخته می شود. این وضعیت زمانی که توسط باکتری ایجاد نشود، مننژیت آسپتیک نامیده می شود.

ویروس ها باعث بیشتر موارد مننژیت آسپتیک می شوند، به همین دلیل است که این بیماری به عنوان مننژیت ویروسی نیز شناخته می شود.

مننژیت آسپتیک بیشتر از مننژیت باکتریایی است. اما علائم آن معمولاً شدت کمتری دارند. عوارض جدی نادر است. اکثر افراد ظرف دو هفته پس از شروع علائم بهبود می یابند.

حدود نیمی از موارد مننژیت آسپتیک توسط ویروس های فصلی رایج در اواخر تابستان و اوایل پاییز ایجاد می شود. ویروس هایی که می توانند باعث مننژیت آسپتیک شوند عبارتند از:

  • ابله مرغان
  • اچ‌آی‌وی
  • هرپس سیمپلکس
  • اوریون
  • سرخک
  • نیل غربی
  • هاری

شما می توانید با تماس با سرفه، بزاق یا مواد مدفوع فرد آلوده، ویروس ها را آلوده کنید. شما همچنین می توانید برخی از این ویروس ها را در اثر نیش پشه آلوده کنید.

در موارد نادر، شرایط دیگر می تواند منجر به مننژیت آسپتیک شود. این شامل:

  • عفونت قارچی
  • سیفلیس
  • بیماری لایم
  • بیماری سل
  • آلرژی دارویی
  • بیماری های التهابی

مننژیت آسپتیک بسته به نوع ارگانیسمی که باعث این بیماری شده است، ممکن است به سرعت یا در طی چند هفته ایجاد شود.

هر کسی می تواند به مننژیت آسپتیک مبتلا شود، اما بیشترین میزان در میان کودکان زیر ۵ سال رخ می دهد. واکسن هایی که از کودکان در برابر مننژیت باکتریایی محافظت می کنند، همیشه در برابر مننژیت آسپتیک، که توسط ویروس ها و سایر ارگانیسم ها ایجاد می شود، موثر نیستند.

کودکانی که به مدرسه یا مهدکودک می روند در معرض خطر ابتلا به ویروسی هستند که می تواند باعث مننژیت آسپتیک شود. بزرگسالانی که در این مراکز کار می کنند نیز در معرض خطر هستند.

اگر افراد مبتلا به بیماری هایی مانند ایدز یا دیابت باشند که باعث تضعیف سیستم ایمنی بدنشان می شود، احتمال ابتلا به مننژیت بیشتر است.

علائم مننژیت آسپتیک می تواند به دلیل ویروس یا شرایط پزشکی که باعث آن شده است متفاوت باشد. گاهی اوقات علائم تا زمانی که شرایط خود را طی نکرده باشد ظاهر نمی شوند.

علائم عمومی مننژیت آسپتیک در کودکان و بزرگسالان عبارتند از:

  • تب
  • لرز
  • معده درد
  • سردرد دردناک
  • بدن درد
  • حساسیت به نور یا فوتوفوبیا
  • از دست دادن اشتها
  • استفراغ
  • خستگی

نوزادان و کودکان نوپا ممکن است علائم زیر را نشان دهند:

  • تب
  • تحریک پذیری و گریه مکرر
  • بد خوردن
  • خواب آلودگی یا مشکل در بیدار شدن بعد از خواب

مننژیت آسپتیک اغلب یک وضعیت خفیف است و ممکن است بدون دارو یا درمان بهبود پیدا کنید. بسیاری از علائم مشابه علائم سرماخوردگی یا آنفولانزا هستند، بنابراین ممکن است هرگز متوجه نشوید که مننژیت آسپتیک داشته اید. این باعث می شود که مننژیت آسپتیک با مننژیت باکتریایی متفاوت باشد، که علائم شدیدی ایجاد می کند و ممکن است تهدید کننده زندگی باشد.

با این حال، اگر مشکوک به مننژیت آسپتیک هستید، همچنان باید به دنبال درمان پزشکی باشید. بدون معاینه پزشکی، تشخیص اینکه چه نوع مننژیتی دارید در مراحل اولیه ممکن است دشوار باشد. مننژیت آسپتیک نیز می تواند عوارض خطرناکی ایجاد کند. برای پزشک مهم است که وضعیت شما را تا زمان بهبودی تحت نظر داشته باشد.

اگر شما یا فرزندتان هر یک از علائم زیر را دارید، باید در اسرع وقت با پزشک خود تماس بگیرید:

  • گردن سفت و دردناک
  • سردرد ناتوان کننده و مداوم
  • سردرگمی ذهنی
  • تشنج

اینها ممکن است علائم یک بیماری پزشکی جدی تر باشد.

اگر پزشک شما مشکوک به مننژیت باشد، آزمایشاتی را برای تعیین مننژیت آسپتیک یا مننژیت باکتریایی تجویز می کند.

در بیشتر موارد، پزشک شما یک ضربه زدن به ستون فقرات انجام می دهد. در حین ضربه زدن به ستون فقرات، پزشک مایع مغزی نخاعی را از ستون فقرات شما استخراج می کند. این تنها راه قطعی برای تشخیص مننژیت است. مایع نخاعی توسط مغز ساخته می شود و مغز و نخاع را برای محافظت از آن احاطه می کند. اگر مننژیت داشته باشید، مایع نخاعی شما سطح پروتئین بالایی خواهد داشت و تعداد گلبول های سفید خون افزایش می یابد. این مایع همچنین می تواند به پزشک شما کمک کند تا تشخیص دهد که آیا باکتری ها، ویروس ها یا سایر عوامل عفونی باعث مننژیت می شوند یا خیر.

پزشک شما همچنین ممکن است آزمایش های دیگری را برای تعیین ویروسی که باعث مننژیت آسپتیک شده است، تجویز کند. این آزمایش ها می تواند شامل آزمایش خون یا آزمایش های تصویربرداری مانند اشعه ایکس و سی تی اسکن باشد.

بسته به علت خاص مننژیت، گزینه های درمانی ممکن است متفاوت باشد. اکثر افراد مبتلا به مننژیت آسپتیک در عرض یک تا دو هفته بدون درمان دارویی بهبود می یابند.

به شما آموزش داده می شود که استراحت کنید، مقدار زیادی آب بنوشید و داروهایی برای کمک به کاهش علائم خود مصرف کنید. داروهای ضد درد و ضد التهاب ممکن است برای کنترل درد و تب توصیه شوند. همچنین اگر مننژیت آسپتیک ناشی از عفونت قارچی یا یک ویروس قابل درمان مانند تبخال باشد، پزشک شما ممکن است داروها را تجویز کند.

تعداد بسیار کمی از افراد مبتلا به مننژیت آسپتیک با یک بیماری پایدار مواجه می شوند. اکثر موارد در عرض یک تا دو هفته پس از شروع علائم بهبود می یابند.

در موارد نادر، مننژیت آسپتیک می تواند منجر به عفونت مغزی شود. اگر به دنبال درمان بیماری خود نباشید، احتمال بروز عوارض بیشتر است. همچنین ممکن است در صورت داشتن یک بیماری زمینه ای که سیستم ایمنی شما را ضعیف می کند، ایجاد شوند.

شما و فرزندانتان باید برای ویروس هایی که باعث مننژیت آسپتیک می شوند مانند آبله مرغان و اوریون واکسینه شوید. همچنین رعایت بهداشت مناسب برای کاهش خطر ابتلا به مننژیت بسیار مهم است. دستان خود را قبل از غذا و بعد از استفاده از سرویس بهداشتی بشویید و همین کار را به فرزندان خود آموزش دهید. همیشه قبل از عطسه یا سرفه دهان خود را بپوشانید. همچنین باید از اشتراک نوشیدنی یا غذا با دیگران خودداری کنید، به خصوص زمانی که در یک محیط گروهی هستید.

همچنین می‌توانید با اطمینان از استراحت زیاد، حفظ یک رژیم غذایی سالم و اجتناب از تماس با افرادی که علائم سرماخوردگی یا آنفولانزا دارند از مننژیت پیشگیری کنید.



Source link