اختلال شخصیت اجتنابی | Rdiet


اختلال شخصیت اجتنابی چیست؟

افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی (APD) یک الگوی مادام العمر از کمرویی شدید دارند. آنها همچنین احساس بی کفایتی می کنند و نسبت به طرد شدن حساس هستند. APD می تواند علائم روانپزشکی ایجاد کند که مشکلات جدی در روابط و کار ایجاد می کند.

اگر APD دارید، ممکن است در تعامل در محیط های اجتماعی و کاری مشکل داشته باشید. این به این دلیل است که ممکن است از هر یک از موارد زیر بترسید:

  • طرد شدن
  • عدم تایید
  • خجالت
  • انتقاد
  • آشنایی با افراد جدید
  • روابط صمیمی
  • تمسخر

همچنین ممکن است در باور اینکه مردم شما را دوست دارند مشکل داشته باشید. وقتی نسبت به رد و انتقاد حساس هستید، ممکن است نظرات یا اعمال خنثی را به اشتباه به عنوان نظرات منفی تعبیر کنید.

علت APD و سایر اختلالات شخصیت ناشناخته است. محققان فکر می کنند عوامل ژنتیکی و محیطی ممکن است نقش داشته باشند.

هیچ راهی برای دانستن اینکه چه کسی APD را توسعه خواهد داد وجود ندارد. افراد مبتلا به این اختلال معمولاً در کودکی بسیار خجالتی هستند. با این حال، هر کودکی که خجالتی است به این اختلال مبتلا نمی شود. به همین ترتیب، هر بزرگسالی که خجالتی است به این اختلال مبتلا نیست.

اگر مبتلا به APD هستید، به احتمال زیاد با افزایش سن، کمرویی شما افزایش یافته است. ممکن است به جایی رسیده باشد که از افراد دیگر و موقعیت های خاص دوری کنید.

پزشک شما ممکن است شما را به یک متخصص سلامت روان ارجاع دهد که از شما سوالاتی بپرسد تا تشخیص دهد که آیا به APD مبتلا هستید یا خیر. برای تشخیص APD، علائم شما باید حداکثر تا اوایل بزرگسالی شروع شود.

همچنین باید حداقل چهار مورد از ویژگی های زیر را نشان دهید:

  • از فعالیت های کاری که شامل تماس با دیگران است اجتناب می کنید. این به دلیل ترس از انتقاد، عدم تایید یا طرد شدن است.
  • شما تمایلی به درگیر شدن با افراد دیگر ندارید، مگر اینکه مطمئن باشید که آنها شما را دوست دارند.
  • در روابط خودداری می کنید زیرا می ترسید مورد تمسخر یا تحقیر قرار بگیرید.
  • ترس از مورد انتقاد یا طرد شدن در موقعیت های اجتماعی بر افکار شما غالب است.
  • شما از موقعیت‌های اجتماعی خودداری می‌کنید یا به‌طور کامل از موقعیت‌های اجتماعی دوری می‌کنید، زیرا احساس ناکافی می‌کنید.
  • شما فکر می کنید نسبت به دیگران پست تر، غیر جذاب و ناتوان هستید.
  • بعید است که در فعالیت های جدید شرکت کنید یا ریسک های شخصی را بپذیرید زیرا از خجالت می ترسید.

روان درمانی موثرترین درمان برای APD است. درمانگر شما ممکن است از روان درمانی روان پویشی یا رفتار درمانی شناختی استفاده کند. هدف درمان این است که به شما کمک کند باورهای ناخودآگاه خود را در مورد خودتان و اینکه دیگران شما را چگونه می بینند شناسایی کنید. همچنین هدف آن کمک به عملکرد بهتر اجتماعی و کاری است.

روان درمانی روان پویشی

درمان روان پویایی نوعی گفتگو درمانی است. این به شما کمک می کند تا از افکار ناخودآگاه خود آگاه شوید. این می تواند به شما کمک کند تا درک کنید که چگونه تجربیات گذشته بر رفتار فعلی شما تأثیر می گذارد. این به شما امکان می دهد دردها و درگیری های عاطفی گذشته را بررسی و حل کنید. سپس می‌توانید با دید سالم‌تری نسبت به خودتان و اینکه دیگران شما را چگونه می‌بینند، به جلو حرکت کنید. روان درمانی روان پویشی نتایج پایدار با مزایایی را ایجاد می کند که پس از درمان ادامه می یابد.

درمان شناختی رفتاری

درمان شناختی رفتاری (CBT) شکل دیگری از گفتار درمانی است. در CBT، یک درمانگر به شما کمک می کند تا باورها و فرآیندهای فکری ناسالم را بشناسید و جایگزین کنید. درمانگر شما را تشویق می کند که افکار و باورهای خود را بررسی و آزمایش کنید تا ببینید آیا آنها مبنای واقعی دارند یا خیر. آنها همچنین به شما کمک می کنند تا افکار جایگزین و سالم تری ایجاد کنید.

دارو

FDA هیچ دارویی را برای درمان اختلالات شخصیت تایید نکرده است. با این حال، در صورت ابتلا به افسردگی یا اضطراب، پزشک ممکن است داروهای ضد افسردگی تجویز کند.

افرادی که درمان APD دریافت نمی کنند ممکن است خود را ایزوله کنند. در نتیجه، آنها ممکن است یک اختلال روانپزشکی اضافی مانند:

  • افسردگی
  • آگورافوبیا
  • مشکلات سوء مصرف مواد

درمان شخصیت شما را تغییر نمی دهد. به احتمال زیاد همیشه خجالتی خواهید بود و در تعاملات اجتماعی و کاری دچار مشکل خواهید شد. اما درمان می تواند علائم شما را بهبود بخشد و به شما کمک کند توانایی ارتباط با دیگران را توسعه دهید.



Source link